Necdet Şen ~ 1 Eylül 2004
32. kitap: Güzellik Yarışması
Olur şey değil, başladığım bir işi belki de hayatımda ilk kez, bitene kadar istikrarla sürdürdüm. Şunca yıllık Hızlı Gazeteci çizgi bantlarının tamamına yakınını 32 kitaplık bu diziye sığdırdık. Elinizde tuttuğunuz şu son kitapla da dizimiz sona eriyor.
Bir önceki kitapta Hızlı Gazeteci'nin 1980 yılı sonunda Hey dergisinin Curcuna ekinde başlayan ilk macerasını vermiştik hatırlayacağınız gibi. Bu kitaptaki Güzellik Yarışması adlı öykü de ondan bir sonraki. Herhangi bir dergi ya da gazetede yayınlanmayıp -1981 yılında, talep üzerine- doğrudan doğruya kitap/albüm olarak yazılıp çizilmiş ve Cumhuriyet'in bir yan kuruluşu olan Çizgili Yayınlar'dan çıkmıştı. Görev Her Şeyden Kutsaldır'ı bir yıl önce Curcuna'da yayınlamış olmasına rağmen yeniden basan ve hemen ardından taze bir öykü isteyerek, bir daha çizmeyi düşünmediğim Hızlı Gazeteci ile kaderlerimizi birbirine bağlayan rahmetli ve kedisever dostum Deniz Akidil'i burada sevgiyle anıyorum. Bu çorbada senin de tuzun var Deniz, nur içinde yat.
Diğer yandan, neredeyse üç yıla yaklaşan bu teşrik-i mesai süresince her türlü naz niyaz ve angaryamı en ufak yakınma olmaksızın çeken -ve gerektiğinde kuş bile konduran- sevgili Nurcan Zamur'u ve Hızlı Gazeteci'yi dizi olarak yayınlayarak tozlu gazete arşivlerinden kurtaran Parantez yayınevi editörü Metin Celal'i de en içten teşekkürlerimle selâmlıyorum (Can ile Gani'yi de unutmuş değiliz tabii ki). Kısıtlı olanaklarıyla -ben beğenmedim diye, basılmış kitabı yeniden basmak da dahil- her türlü nazik jesti yapan bu değerli arkadaşlara bir kez daha teşekkür ederim. Bu dizide bazı ufak tefek kusurlar gözünüze çarptıysa, bilin ki tamamen benim gevşekliğimdendir; onlar iyi çalıştı.
"İnsan niye yazar-çizer" sorusunun en yanıtı, herhalde "okunsun, yol su uyku, bolkepçe sevgi olarak geri dönsün" diye özetlenebilir. Hızlı Gazeteci'yi yazıp çizdiğim dönemlerde, zaman zaman yolsuz susuz uykusuz kalsam da sevgisiz kaldığım pek olmadı. Bundan sonra bir daha çizgi roman çizer miyim, gerçekten kestiremiyorum, ama en azından çizdiğim dönemde -bazen kızarak bazen pohpohlayıp şımartarak- desteğini esirgemeyen siz değerli okurları da tabii ki şükran duygularının en hasıyla selâmlıyorum. Biliyorum, çok kalabalık değilsiniz, ilginize talip olan çok fazla kitap çok fazla yazar çizer nevrotik var; ama yine de -hiç değilse- dizinin tamamlanmasına yetecek kadar teveccüh gösterdiniz bu kitaplara. Hayattaki en büyük düşümü, eserlerimin tamamını kitapçı raflarnda görme arzumu yaşarken tadabildim.
Başka ne isterim ki hayattan? Külliyat sahibi, mesut bir insanım.
BİLİYOR MUSUN ŞABAN ABİ, O GECE HİÇ UYUMADIM. İLK KEZ YENİ BİR GÜNÜN DOĞUŞUNU VE GÜNÜ KARŞILAYAN SABAHIN ÇÖPÇÜSÜNÜ GÖRDÜM.
O AN İNSANIN YAŞAMINDA BİR GÜNÜN BİLE NE DERECE DEĞERLİ OLDUĞUNU ANLADIM. HAYAT HIZLA GEÇİP GİDERKEN BİRTAKIM HAYBEYE DEĞERLERİN ARDINDAN KOŞMAKTAN UTANÇ DUYUYORUM.
AMA ARTIK NE YAPACAĞIMI BİLİYORUM!
BUNDAN SONRA KİRACI DEĞİL, EV SAHİBİ OLACAĞIM!
Hızlı Gazeteci, 32. kitap: Güzellik Yarışması, Parantez Yayınevi
Önceki kitap: Görev Her Şeyden Kutsaldır >>>
İnternetten almak için
